خلوت یک مسافر

آنکه دائم هوس سوختن ما می کرد

کاش می آمد و از دور تماشا می کرد

اکنون چنان از آدم پُرم

که چیزی  برای گفتن ندارم،

بی قراری روح مرا شاید،

درمان دیگری باید.

از اينكه با همه بودم غير از تو

از اينكه احساسم بر عقلم غلبه كرد

از اينكه جايي كه حق با من نبود لجبازي كردم

از اينكه در حال سخن گفتن كسي بي اعتنا بودم

از اينكه صدايم كردند ولي خودم را به نشنيدن زدم

از اينكه تظاهر به دانستن مطلبي كردم كه اصلا آن را نمي دانستم

از اينكه رسوا شدن در دنيا برايم مشكل تراز رسوا شدن در آخرت بود

از اينكه موقع انجام گناه از يك طفل خجالت كشيدم ولي ازتو شرم ننمودم

از اينكه آنقدر كه به فكر آراستگي ظاهر خود بودم به آراستگي با طن نپرداختم

می‌آییم و می ‌رویم
چون شهابی بر آسمان
و هم چون برف سنگینی بر زمین
چون موج شتابنده‌ای بر دریا
و بسان تنوره‌ي بادی در هوا
و چون کاروان خسته‌ای در صحرا؛
و از خود،در پناه شبی پُر ستاره
تنها مشتی خاکستر به جا می‌گذاریم
تا کاروان‌هایی که از قفا می‌آیند ،،،،،،،،،،،،
از هجرت ما بی‌خبر نمانند

آموخته ام که همیشه کسی هست که به ما احتیاج دارد.

آموخته ام که هیچ وقت هیچ وقت قضاوت نکنم.

آموخته ام که انسان های بزرگ هم اشتباه می کنند.

آموخته ام که همیشه همیشه بخندم.

آموخته ام که هرگز نگذارم کسی عصبانیتم را ببیند.

آموخته ام که به انسان ها مانند سکوی پرتاب نگاه نکنم.

آموخته ام که هرگاه که ترسیده ام ،شکست خورده ام.

آموخته ام که غرور انسان ها را هرگز نشکنم.

آموخته ام که هرگز وابسته کسی نباشم.

            برآمد باد صبح و بوي نوروز              

به کام دوستان و بخت پيروز

مبارک بادت اين سال و همه سال

همايون بادت اين روز و همه روز

نمي خواهيد نگاهي به نوشته پايين بياندازيد؟ مال من نيست ازيه نويسنده اروپايي ولي واقعا به خوندنش مي ارزه

ما امروزه خانه هاي بزرگتر اما خانواده هاي کوچکتر داريم؛ راحتي بيشتر اما زمان کمتر

مدارک تحصيلي بالاتر اما درک عمومي پايين تر ؛ آگاهي بيشتر اما قدرت تشخيص کمتر داريم

متخصصان بيشتر اما مشکلات نيز بيشتر؛ داروهاي بيشتر اما سلامتي کمتر

دون ملاحظه ايام را مي گذرانيم، خيلي کم مي خنديم، خيلي تند رانندگي مي کنيم، خيلي زود عصباني مي شويم، تا ديروقت بيدار مي مانيم، خيلي خسته از خواب برمي خيزيم، خيلي کم مطالعه مي کنيم، اغلب اوقات تلويزيون نگاه مي کنيم و خيلي بندرت دعا مي کنيم

چندين برابر مايملک داريم اما ارزشهايمان کمتر شده است. خيلي زياد صحبت مي کنيم، به اندازه کافي دوست نمي داريم و خيلي زياد دروغ مي گوييم

زندگي ساختن را ياد گرفته ايم اما نه زندگي کردن را ؛ تنها به زندگي سالهاي عمر را افزوده ايم و نه زندگي را به سالهاي عمرمان

ما ساختمانهاي بلندتر داريم اما طبع کوتاه تر، بزرگراه هاي پهن تر اما ديدگاه هاي باريکتر

بيشتر خرج مي کنيم اما کمتر داريم، بيشتر مي خريم اما کمتر لذت مي بريم

ما تا ماه رفته ايم و برگشته ايم اما قادر نيستيم براي ملاقات همسايه جديدمان از يک سوي خيابان به آن سو برويم

فضا بيرون را فتح کرده ايم اما نه فضا درون را، ما اتم را شکافته ايم اما نه تعصب خود را

بيشتر مي نويسيم اما کمتر ياد مي گيريم، بيشتر برنامه مي ريزيم اما کمتر به انجام  مي رسانيم

عجله کردن را آموخته ايم و نه صبر کردن، درآمدهاي بالاتري داريم اما اصول اخلاقي پايين تر

کامپيوترهاي بيشتري مي سازيم تا اطلاعات بيشتري نگهداري کنيم، تا رونوشت هاي بيشتري توليد کنيم، اما ارتباطات کمتري داريم. ما کميت بيشتر اما کيفيت کمتري داريم

اکنون زمان غذاهاي آماده اما دير هضم است، مردان بلند قامت اما شخصيت هاي پست، سودهاي کلان اما روابط سطحي

فرصت بيشتر اما تفريح کمتر، تنوع غذاي بيشتر اما تغذيه ناسالم تر؛ درآمد بيشتر اما طلاق بيشتر؛ منازل رويايي اما خانواده هاي از هم پاشيده

بدين دليل است که پيشنهاد مي کنم از امروز شما هيچ چيز را براي موقعيتهاي خاص نگذاريد، زيرا هر روز زندگي يک موقعيت خاص است

در جستجو دانش باشيد، بيشتر بخوانيد، در ايوان بنشينيد و منظره را تحسين کنيد بدون آنکه توجهي به نيازهايتان داشته باشيد

زمان بيشتري را با خانواده و دوستانتان بگذرانيد، غذاي مورد علاقه تان را بخوريد و جاهايي را که دوست داريد ببينيد

زندگي فقط حفظ بقاء نيست، بلکه زنجيره اي ازلحظه هاي لذتبخش است

از جام کريستال خود استفاده کنيد، بهترين عطرتان را براي روز مبادا نگه نداريد و هر لحظه که دوست داريد از آن استفاده کنيد

عباراتي مانند ”يکي از اين روزها“ و ”روزي“ را از فرهنگ لغت خود خارج کنيد. بياييد نامه اي را که قصد داشتيم ”يکي از اين روزها“ بنويسيم همين امروز بنويسيم

بياييد به خانواده و دوستانمان بگوييم که چقدر آنها را دوست داريم. هيچ چيزي را که مي تواند به خنده و شادي شما بيفزايد به تاُخير نيندازيد

هر روز، هر ساعت و هر دقيقه خاص است و شما نميدانيد که شايد آن مي تواند آخرين لحظه باشد

اگر شما آنقدر گرفتاريد که وقت نداريد پيام عشق خود را براي کسي كه دوست داريد بفرستيد، و به خودتان مي گوييد که ”يکي از اين روزها“ آنرا خواهم فرستاد، فقط فکر کنيد ... ”يکي از اين روزها“ ممکن است شما اينجا نباشيد که آنرا بفرستيد

به نام دل،به نام شاهد و مي،به نام تار و تنبور و دف و ني،به نام عاشقان لاابالي،به نام همنشينان خيالي،به نام دستهاي جام بردار،به نام عاشقان رفته بردار،به نام مجلس بزم شبانه،به نام سرور اين آشيانه، خوشا جامي كه مولا در كفم داد،به دستي مي به ديگر او دفم داد،خوشا رقصان درآيم من به كوي اش،ببوسم دست و رخسار نكويش ،خوشا آن دم كه از او مينويسم،ز رقص و ذكر ياهو مينويسم، صدايم داد تا از او بخوانم،كه من هم درد غربت را بدانم،خوشا با نام مولا باده خوردن،چو درويشان عاشق جان سپردن،به حق باده نوشان مي حلال است،ز مستي افتخاري بي زوال است،به دور اولم ساقي ولي بود، ولي ديدم كه ذكرش يا علي بود.